آيت‌اللّه بهاء الدينى مىفرمودند : « از زمان شروع بحث « ركوع صلاة » درس حاج شيخ عبد الكريم به مدت 6 سال در درس خارج ايشان ، شركت كردم . همچنين در درس مرحوم سيد محمّد حجت كوه‌كمرى نيز شركت مىكردم . به خاطر ندارم كه چند سال طول كشيد ، اما از ابتدا درس ايشان مطلوب واقع شد ، لذا در درس فقه و اصول ايشان شركت كردم . مدتى نيز در درس حاج شيخ محمّد على حائرى قمى مبحث تعادل و تراجيح شركت كردم . و در درس مرحوم بروجردى ، نيز شركت مىكردم . تدريس ايشان براى بنده بسيار مطلوب بود . ايشان پس از ساليان سال زحمت كشيدن ، همچنان مطالعه مىكرد . تا زمانى كه ايشان در قيد حيات بودند ، در درس ايشان شركت مىكردم ، به اين لحاظ كه علاقهء فراوانى به درس ايشان داشتم . . . » . بهاء الدينى اين عالم روشن ضمير ، در نوجوانى « اخلاق عملى » را نيز از شيخ ابو القاسم قمى ( كبير ) آموخته و تحت اشراف ايشان پرورش يافته‌اند . ايشان « كلام » را در محضر استاد بزرگوار ميرزا على اكبر حكمى يزدى ( تجلّى ) تلمذ كردند ، و در درس اسفار شيخ بزرگوار شيخ محمّد على شاه‌آبادى نيز شركت مىنمودند . آيت‌اللّه بهاء الدينى دراين‌باره چنين مىفرمايند : « اخلاق عملى را از محضر حاج شيخ ابو القاسم كبير استفاده مىكردم ، و در 21 سالگى به درس مرحوم حاج ميرزا جواد تبريزى [ ملكى ] رفتم . ايشان آيه وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا را مطرح فرمودند ، ولى آن‌وقت درس ايشان براى ما قدرى مشكل بود . . . بنده در درس كلام ميرزا على اكبر حكمى كه در حوزه ، فلسفه نيز تدريس مىكرد ، مىرفتم . ايشان اهل يزد و مرد شريفى بود . . . در درس مرحوم شاه‌آبادى هم شركت مىكردم . زمانى كه به درس اسفار مرحوم شاه‌آبادى مىرفتم ، آقاى خمينى را مىديدم كه از اتاق پشتى خارج مىشوند ، مرحوم شاه‌آبادى به ايشان « فصوص »